| تبليغات | X |
 |
سنگچینشعرها و نوشته های سعید بیابانکی |
 |
آرشیو مطالب |
 |
تماس با مدیریت وبلاگ |
|
صفحه نخست |
 |
 مانده از شب های دورادور ....درمسیر خامش جنگل ....سنگچینی از اجاقی خرد... واندرو خاکستر سردی ....
نقل مطالب و هرگونه استفاده ی مادی و معنوی ! با ذکر منبع بلامانع است . مرکز پخش سنگچین : انتشارات علم :66465970-021
RSS طراح قالب 
|
لنگ انداخت پیش پاهایم
مرد گرمابه دار کیسه به دست برد از پله ها مرا پایین در حمام را به رویم بست * صبح جمعه چه قدر می چسبید سیرت و صورتی صفا دادن مثل ماهی در آمدن از تنگ توی حوض بلور افتادن * شوخ چشمانه برد شوخ از من کنج گرمابه مرد حمامی روی دیوار محو من شده بود شاه با چشم های بادامی * * همه سو چشم هاش می چرخید توی آیینه های زنگاری سقف آیینه کاری حمام باغ بادام بود انگاری * تیغ برداشت تا صفا بدهد صورتم را که گرد غربت داشت تیغ لغزید و مرد حمامی گل سرخی به گونه هایم کاشت * در میان بخارها می شد از لب زخمی انار نوشت یا که آرام رفت و بر دیوار شعر سرخی به یادگار نوشت * آن طرف در میان کاشی ها شاه با چشم های تلخ اسیر این طرف در میان آینه ها سایه ی زخمی امیر کبیر ...
*آی امیر زاده ی کاشی ها با چشم های بادام تلخت ....( شاملو)
انگار همین دیروز بود ..تلفن زنگ زد ..من تازه از کارهای روزمره پادگان رها شده بودم .. .صدایش خیلی ضعیف بود .".سلام سعید ..من توی اصفهان روزنامه گیر نیاوردم ..ببین من قبول شدم یا نه..دلم خیلی شور می زنه...راستی بهت تبریک می گم ..تو قبول شدی مهندسی کامپیوتر دانشگاه اصفهان ....من فقط نتایج گروه ریاضی رو دارم ..." و تلفن قطع شد . اشک در چشم هایم حلقه زد ..در غربت تهران بزرگ سال 1367 این خبر یعنی رهایی از سیم های خاردار ... عصر از پادگان زدم بیرون ..به هزار زحمت روزنامه گیر آوردم ...من خیلی زود خبر خوش علی را جبران کردم ...سریع زنگ زدم ..زن عمویم بود با صدایی بغض آلود گفتم : سلام مژده بدین علی داروسازی مشهد قبول شده ...زن عمو زد زیر گریه و گفت : یه مژدگونی حسابی داری پیش من ... * خاطرات خوش من با علی پسر عموی شیطان و زبل از زمان دانش آموزی شروع شد از سال اول دبستان ...و زمانی شدت گرفت که منتقل شد دانشگاه اصفهان ...چند روز پیش وقتی رفتم دانشکده داروسازی که اعلامیه شب هفتش را در تابلوی اعلانات نصب کنم اشک چشم هایم را گرفت ....انگار تمام ان خاطرات داشتند از پله های دانشکده می آمدند پایین ... * همین چند ماه پیش بود رفته بودم عیادتش .سرش را تراشیده بودند.تا مرا دید زد زیر گریه ...گفت : پسر عمو من چقدر زود عصا به دست شدم ...حتما این مضمون خوبی برای شعرهای توست ...درد ناشی از اشعه درمانی و شیمی درمانی در نگاهش موج می زد...گفت : من به اخر خط رسیده ام ...مرا ببخش و سرش را گذاشت روی شانه ام و زد زیر گریه ...چقدر تلخ است بدانی چند ماه دیگر بیشتر زنده نیستی ...سرطان چنگ انداخته بود به تمام پیکرش .ان هیکل مردانه که در دانشگاه نمونه بود شده بود عین دوک نخ ریسی ... * ان شب وقتی در کوچه بر دست های اهالی محل تشییع می شد ارام داشت لبخند می زد ...فکر کنم می گفت : دیدی باز از تو جلو زدم ... فصلی از یک مثنوی که همان شب ها بر کاغذ نشست:
سرتاسر کوچه حجله بندان عکس تو میان قاب خندان ای ماه منم چراغدارت چون لاله همیشه داغدارت ان روز که داس ماه ..نو شد باغ گل سرخ من درو شد بر شانه ی من غمت چو کوهی است در شهر چه بزم با شکوهی است بر دوش من این کجاوه ی کیست اینجا همه حاضرند و او نیست ... آه تو چه آه بیصدایی درد تو چه درد بی دوایی ماندیم چو شمع مرده بیدار بر بسترت ای طبیب بیمار دویار دو هم قطار بودیم دو دوست دو غمگسار بودیم آن روز که پیک مرگ آمد رگبار زد و تگرگ آمد آن سر روان به خاک افتاد خون در دل چاک چاک افتاد در غربت سرد این بیابان تنها به کجا چنین شتابان ؟ سرمست زجام تلخکامی من نیز به شیوه ی نظامی: گویم " ز گزند خاک چونی در ظلمت این مغاک چونی آن خال چو مشک دانه چون است آن چشمک آهوانه چون است یار است و عجب عزیز یار است از من به بر تو یادگار است من داشته ام عزیز وارش تو نیز چو من عزیز دارش گر یاد تو از میانه برخاست اندوه تو جاودانه بر جاست ..." از دوستانی که در فراق پسر عموی نازنینم زنده یاد دکتر علی بیابانکی با من هم دردی کردند سپاسگزارم ..به خصوص اهالی محله خانی آباد نو تهران ...باقی بقایشان .
سلام هنوز هم در بعضی از محله های قدیمی کوچه های باریکی به عرض یک متر و کمتر وجود دارند.به این کوچه ها" کوچه ی اشتی کنان" یا" قهر و اشتی" می گویند.به این دلیل که اگر دو نفر با هم قهر باشند و دراین کوچه به هم برخورد کنند حتما با هم اشتی خواهند کرد ! یکی از این کوچه ها را برای اولین بار در یزد دیدم .این مضمون همان ایام شکل گرفت و چند روز پیش کامل شد . برج های طویل سیمانی محو کردند خانه هامان را کوچه های عریض طولانی دور کردند شانه ها مان را خانه هایی که برکت نان داشت گرچه بی رنگ بود و خشتی بود خانه هایی پر از ترنج و انار میوه هایش همه بهشتی بود شانه هایی که تا به پا می خاست دست هایش به آسمان می خورد شانه هایی که در غم و شادی موج می شد تکان تکان می خورد خانه هایی که بوی مطبخ داشت بوی نان هم سحر گهان گاهی شانه هایی صبور و نا آرام کو ه های بلند و کوتاهی وسط کوچه مانده ام تنها با من انگار خانه ها قهرند آی بن بست های تو در تو دوستانم کجای این شهرند ؟ از ته کوچه قهر می اید به گمانم زنی جوان باشد نام این کوچه کاش مثل قدیم کوچه ی آشتی کنان باشد ...! |
