یادم می آید این غزل را اولین بار در تالار شریعتی دانشگاه اصفهان خواندم .سال 1370 استاد مشفق کاشانی مهمان دانشگاه بودند و در مورد شعرها نظر می دادند .این غزل آن شب بسیار مورد توجه قرار گرفت و استاد بسیار به من لطف کردند ." غم های کوچک " بسیار در ان سال ها خوانده شد و خیلی از دوستان شاعر از آن استقبال کردند .به غربت مادر مرحومم که بسیارش دوست می داشت :

هر روز با انبوهی از غم های کوچک

گم می شوم در بین آدم های کوچک

سرمایه ی احساس من مشتی دوبیتی است

عمری است می بالم به این غم های کوچک

گلبرگ ها هم پاکی ام را می شناسند

مثل تمام قطره شبنم های کوچک

با آن که بیهوده است اما می سپارم

زخم بزرگم را به مرهم های کوچک

پیچیده بوی محتشم مثل نسیمی

در سینه ها مان این محرم های کوچک

غم هایمان اندازه ی صحرا بزرگند

ما را نمی فهمند ادم های کوچک !